امروز مقاله ای می خواندم درباره اینکه چگونه و طی چه روندی فعالان حقوق زنان در ترکیه موفق به اصلاح قانون جزا و مدنی به منظور برقراری عدالت و برابری جنسیتی شده اند. نکته جالبی که به آن برخوردم تاکید و حساسیتی بود که این زنان روی واژه های خاص داشتند که بار ارزشی و در عین حال ضد زن داشت و باعث ابزاری یا ابژه دیدن زن می شد. ناموس، عرض، آبرو و حیا ، واژه هایی بودند که در قوانین ترکیه وجود داشتند و فمینیستهای ترکیه سعی کردند با جایگزین کردن این واژه ها با واژه ها و عباراتی که به جای داشتن بار و معنای جنسیتی ، بعد انسانی و شهروندی افراد را در بر داشته باشد؛ از نگاه جنسی و کالایی به زن و در نتیجه پایمال شدن حق آنان جلوگیری کنند. مثلن به جای نسبت دادن غیرت و دفاع از ناموس به مرد و لزوم رعایت حیا و عفت و آبرو به زن؛ که نتیجه اش رفع برخی از محکومیتها از مرد (قتل ناموسی) یا محکومیتی بیش از مرد برای زن بر این اساس است(روابط جنسی خارج از ازدواج)؛ از هر دو به عنوان شهروندانی برابر و تنها بر اساس شان و کرامت انسانی برخورد شود  و خوشبختانه پس از سالها موفق به این کار شده اند.

اما درد و افسوس که پرچمدار تغییر و اصلاحات در انتخابات کشور ما کسی است که "ناموس" برایش پررنگ ترین مفهوم و "کلیدواژه"  تبلیغات و به ویژه فیلم تبلیغاتی دوم اوست. عکس همسرش که این روزها بر در و دیوار شهر است، چون توسط یک مرد و در دست یک مرد به او نشان داده شده است غیرت او را به جوش آورده و به جای پاسخ گفتن به اصل اتهام، که همان رانت خواری همسر اوست، با فرافکنی، مساله را به ناموس مربوط می کند و در فیلمش با مردم مصاحبه می کند تا تایید مردم عوام و سنتی را هم بگیرد که آنچه مهم است رانتخواری همسر او نیست بلکه خدشه وارد شدن به غیرت او و اهانت به ناموس اوست.